Vikulega mun þekkt fólk svara nokkrum spurningum um fótboltaferil sinn og ýmsu tengt fótbolta hér á Fótbolti.net. Að þessu sinni er það Ívar Guðmundsson útvarpsmaður á Bylgjunni og fitnesskappi sem situr fyrir svörum.
Hvernig var fótboltaferill þinn? Hann er nú eiginlega ennþá í gangi þó að ég sé nýorðinn fertugur. Það má segja að hann sé svolítið gloppóttur. Ég byrjaði sex ára með Leikni í Breiðholti, það voru fyrstu skrefin hjá því félagi líka því þá var Breiðholtið að byggjast upp. Ég færði mig að vísu fljótlega yfir í Árbæinn í Fylki og spilaði þar í fimmta og fjórða flokki. Svo kom smá hlé hjá mér þar sem ég fór allt í einu að fá áhuga á mótorhjólum og ætli ég hafi ekki dottið út í fjögur, fimm ár að æfa eins og maður í fótboltanum.
Ég byrjaði í kringum tvítugt að æfa aftur og fór þá yfir í Haukana sem þá voru í neðstu deild í fótboltanum. Ég spriklaði með þeim í nokkur ár og þetta er í stórum dráttum það sem maður getur kallað spennandi fótbolti. Um þrítugt ákvað ég að fara að hægja eitthvað á þessum fótboltaferli þar sem ég var kominn með stóra fjölskyldu. Þá ákvað ég að spila með old boys Hauka og við stofnuðum um leið nokkrir félagar utandeildarlið sem heitir Puma og ég er ennþá að í báðum þessum liðum tíu árum síðar. Þrítugur ætlaði ég að hætta þessu en fertugur er ég ennþá að og er að spila um tuttugu leiki á sumri en kannski ekki eins mikið af æfingum og maður hefði þurft.
Hvaða stöðu spilaðirðu? Ég hef alltaf spilað senter. Kannski réðist það af því að þegar að ég var yngri þá var ég mjög fljótur að hlaupa. Það var bara einn jafngamall mér í Fellaskóla, skólanum sem ég var í sem var fljótari en ég að hlaupa og hann var Íslandsmeistari í 60 og 100 metra hlaupa. Hann var eini maðurinn sem ég átti ekki alveg möguleika á að ná. Þetta kom út af því að ég var fljótur að hlaupa, ekki af því að ég hafi verið flinkur og það hefur ílengst. Mér finnst svona núna um fertugt að ég sé alveg að ná tökum á senternum en það er kannski farið að hægjast pínulítið á manni.
Fylgist þú vel með boltanum í dag? Jú ég fylgist mjög vel með boltanum og uppáhaldsliðið á erlendum vettvangi hefur verið Liverpool alla tíð þó það hafi stundum verið slæmir tímar þar. Heima hef ég alltaf haft taugar til Fylkis af því að ég spilaði með þeim en hef líka fylgst svolítið vel með Frömurunum og maður er að vona að þeir fari að hressast alltaf. Ég á strák sem er í Breiðablik og hefur spilað með þeim í sjö ár tæp og undanfarin ár þá eru þeir svolítið spennandi og kannski verða þeir spútniklið ársins.
Hvenar fórstu seinast á völlinn? Þetta er góð spurning. Síðast var ég á vellinum í Englandi líklega þegar að ég fór að sjá Manchester United - Arsenal á Old Trafford fyrir nokkrum vikum. Ég fór með strákinn minn á völlinn í fyrsta skiptið en hann er United maður, mér hefur ekki tekist að snúa honum. Það vill þannig til að mamma hans heldur með United og bróður minn heldur með United, það er voðalega mikið af United fólki í kringum mig.
Hver er uppáhalds fótboltamaðurinn þinn? Maður á kannski engan einn í gegnum tíðina. Sem strákur hélt ég mikið upp á Kevin Keegan, hann var mikil hetja hjá Liverpool. Ásgeir Sigurvinsson og Arnór Guðjohnsen eftir því sem maður kynnist þessu liði betur og í dag er enginn ótrúlegri með fótboltann en Ronaldinho. Skemmtilegur leikmaður sem hefur eiginlega allt sem góður fótboltamaður þarf að hafa. Svo hefur maður fylgst með Eiði Smára og íslensku fótboltamönnunum. Út frá minni stöðu sem senter á ég erfiðara með að gera upp við mig.
Ætlaru að fylgjast með HM í sumar? Jú maður verður að sjá HM, þetta verður mikil veisla. Það hittir þannig á að ég verð sennilega úti um það leyti sem hún er að byrja að fara á tónleika þannig að maður verður að finna bari sem bjóða upp á fótboltasýningar. Svo verður maður að reyna að sjá sem flesta leiki og maður er alltaf með einhvern draum í kollinum að kannski muni Englendingar komast alla leið, maður hefur alltaf fylgst svolítið mikið með þeim en maður veit ekki hvort það tekst þetta árið.
Áttu einnhverja skemmtilega fótboltasögu af ferli þínum? Það eru margar ágætis sögur. Ég veit að margir mótherjar mínir finnst ég vera svolítið grófur en ég ætla ekkert að fara í svoleiðis sögur þar sem það eru aðrir sem eru betri að segja þær en ég til að þær hljómi betur. Ég man eftir atviki sem átti sér stað þegar að ég var að spila með Haukunum í bikarkeppninni á móti Víði í Garði. Ef ég man rétt voru Víðismenn einni eða tveimur deildum ofar en Haukarnir. Ég var varamaður þarna og við áttum svolítið undir högg að sækja, Víðismenn með sterkt lið og fastir fyrir en margir sögðu að þeir hafi verið grófasta liðið á sínum tíma. Ég kom inn á fljótlega í seinni hálfleik og átti að reyna að hrista upp í sókninni hjá okkur. Ég var kominn með gult spjald eftir eina mínútu og var kominn út af með annað gult spjald eftir fimm mínútur. Ég man að ég skammaði mín alveg skelfilega mikið fyrir að hafa kannski eyðillagt bikardrauma á því ári.
