Gæði er ekki fyrsta orð sem kemur í huga eftir þennan leik. Aðstæður buðu hreinlega ekki upp á það, mikill vindur og mikil snjókoma. Hvorugt lið óðu í færum en Víkingar stóðu þó Þrótturum aðeins framar í færasköpun. Þegar á botninn er hvolft var þetta sanngjarn sigur Víkings við krefjandi aðstæður.

Ég vil tilnefna tæklingu Davíðs Arnar á Aron Snæ hér. Aron geystist upp hægri vænginn í skyndisókn og braut Davíð harkalega á honum. Tæklingin olli því að Aron féll út af vellinum og varð fyrir því óláni að enda með andlitið í snjóskafli. Atvikið gerðist rétt við blaðamannaboxið og sást greinilega að Aron var lítt hrifinn af tæklingu Davíðs. Skiljanlega kannski.

Víkingur eru Reykjavíkurmeistarar.

Eins og áður kom fram voru gæðin ekki í hámarki. Frá Víkingum ætlaðist ég meira til af Elíasi Má Ómarssyni, sem komst takmarkað í boltann og skapaði lítið. Hjá Þrótti fannst mér Sigurður Egill Lárusson ekki standa undir því sem ætlast er til af honum. Átti í vandræðum með Ármann Inga og var í seinni hálfleik færður framan á völlinn þar sem lítið kom úr honum.

Stóra atvik leiksins er rauða spjald Brynjars Gauta. Brynjar Gautur fékk seinna gula spjald sitt eftir brot á miðjum velli, hann fékk þó ekki rauða spjaldið strax. Dómarar leiksins beittu hagnaðarreglunni og Víkingar keyrðu að marki Þróttar. Um leið og Brynjar hafði aftur áhrif á leikinn (sem gerðist við vítateig Víkings) þá flautaði Vilhjálmur Alvar, dómari leiksins, rak hann af velli og dæmdi aukaspyrnu á stórhættulegum stað sem Víkingur skoraði svo upp úr. Undirritaður sá dóminn illa og skildi lítið en miðað við útskýringar Venna í viðtali eftir leik er engin furða að maður hafi lítið skilið. Að þessum dómi utanskyldum fannst mér tríóið standa sig vel en útfærslan á þessu rauða spjaldi er einfaldlega fáránleg. Dómarar verða að fylgja lögum og því ætla ég að gefa dómurunum átta í einkunn en ég er sammála Venna og gef knattspyrnulögunum falleinkunn.