Þrátt fyrir að staðan hafi verið markalaus lengst af var mikil skemmtun á Meistaravöllum. Þá sér í lagi fyrri hluta fyrri hálfleiks. Eftir því sem leið á leikinn varð minna um færi og varð hann að einhverju leyti lokaðri. Það þurfti eitthvað sérstakt til þess að brjóta ísinn og Ármann Ingi gerði nákvæmlega það í uppbótartíma. Fótboltaguðirnir vildu ekki sjá Víkinga hlaupa (lengra) með mótið í dag og tókst KR-ingum að jafna metin með svo gott sem síðustu spyrnu leiksins. Þegar á botninn er hvolft var þetta sanngjarnt jafntefli tveggja bestu liða landsins.

Atvikið er klárlega þegar Haukur Harðarson tók utan um míkrafóninnn um miðbik síðari hálfleiks og kynnti áhorfendatölur. Undirritaður bjóst við tölu rétt norðan þrjú þusund en 4337 varð raunin, sem er það mesta í tólf ár.

Víkingar eru með átta stiga forystu á toppi deildarinnar fyrir skiptingu. Fari svo að liðið vinni Fram í næstu umferð má fara að óska þeim til hamingju með titilinn. KR og Fram eru jöfn að stigum í 2. og 3. sæti.

Eiður Gauti Sæbjörnsson var minna í boltanum og færum en maður hefði búist við. KR-ingar hafa eflaust viljað fá meira út úr honum. Þá var Valdimar Þór mikið í boltanum og átti heilt yfir prýðisleik. Hann fékk þrjú góð færi á þremur mínútum undir lok fyrri hálfleiks og hefði eflaust viljað nýta eitthvað af þeim.

Ívar Orri og félagar hafa átt betri daga. Víkingum fannst halla á sig í dómgæslunni og ég skil það vel. Hrannar Snær átti að fá vítaspyrnu og svo er spurning með rangstöðumarkið. Það sem undirrituðum þótti hvað verst vera er hversu mikið það var stoppað og hægt á leiknum. Auðvitað óumflýjanlegt í einhverjum atvikum en full mikið fyrir minn smekk.