Sólveig Jóhannesdóttir Larsen hefur formlega lagt skóna á hilluna eftir langa baráttu við meiðsli. Sólveig varð Íslands- og bikarmeistari með Val 2022. Hún var eftir valin í æfingahóp landsliðsins þar sem leikmenn í Bestu deildinni komu saman haustið 2022 og samdi í kjölfarið við Örebro í Svíþjóð. Um sumarið hafði hún spilað sinn fyrsta A-landsleik, U23 leikur gegn A-landsliði Eistlands þar sem Sólveig var á skotskónum.
Sólveig spilaði aldrei með Örebro sökum mjaðmameiðsla og sneri aftur til Íslands sumarið 2023. Hún kom inn í leikmannahóp Breiðabliks en náði ekki að spila 2023, og síðustu ár hefur baráttan við erfið meiðsli haldið áfram.
Í pistli sem hún birtir á Facebook í dag segir hún að hún hafi ekki getað hreyft sig í þrjú ár. Læknar fundu ekki hvað var að. Hún fór í aðgerð vorið 2024 en aftur varð hún verkjuð.
„Ég á enn erfitt með að sætta mig við að geta ekki spilað aftur íþróttina sem ég lifði að miklu leyti fyrir. Tíminn eftir meiðslin hefur litast af þunglyndi, vonleysi og hjálparleysi. Ég er því ég afar þakklát nánasta fólki og góðri sálfræðiþjónustu sem hafa stutt mig í gegnum þetta," segir Sólveig m.a. í pistlinum.
Hún er fædd árið 2000 og spilaði því sinn síðasta fótboltaleik þegar hún var einungis 22 ára gömul. Í ágúst í fyrra fór hún í aðra aðgerð á mjöðminni.
„Bataferlið snýst ekki lengur um að komast aftur á völlinn heldur að vera verkjalaus og geta stundað almenna hreyfingu sem ég tók sem sjálfsögðu að geta gert áður fyrr."
Sólveig er uppalin hjá Breiðabliki og lék með Breiðabliki, Augnabliki, HK, Fylki, Val og Aftureldingu á sínum ferli og var á mála hjá Örebro í Svíþjóð. Hún lék 32 leiki fyrir yngri landsliðin og skoraði í þeim fimm mörk.
Pistillinn er birtur í heild sinni hér að neðan með leyfi Sólveigar.
Sólveig spilaði aldrei með Örebro sökum mjaðmameiðsla og sneri aftur til Íslands sumarið 2023. Hún kom inn í leikmannahóp Breiðabliks en náði ekki að spila 2023, og síðustu ár hefur baráttan við erfið meiðsli haldið áfram.
Í pistli sem hún birtir á Facebook í dag segir hún að hún hafi ekki getað hreyft sig í þrjú ár. Læknar fundu ekki hvað var að. Hún fór í aðgerð vorið 2024 en aftur varð hún verkjuð.
„Ég á enn erfitt með að sætta mig við að geta ekki spilað aftur íþróttina sem ég lifði að miklu leyti fyrir. Tíminn eftir meiðslin hefur litast af þunglyndi, vonleysi og hjálparleysi. Ég er því ég afar þakklát nánasta fólki og góðri sálfræðiþjónustu sem hafa stutt mig í gegnum þetta," segir Sólveig m.a. í pistlinum.
Hún er fædd árið 2000 og spilaði því sinn síðasta fótboltaleik þegar hún var einungis 22 ára gömul. Í ágúst í fyrra fór hún í aðra aðgerð á mjöðminni.
„Bataferlið snýst ekki lengur um að komast aftur á völlinn heldur að vera verkjalaus og geta stundað almenna hreyfingu sem ég tók sem sjálfsögðu að geta gert áður fyrr."
Sólveig er uppalin hjá Breiðabliki og lék með Breiðabliki, Augnabliki, HK, Fylki, Val og Aftureldingu á sínum ferli og var á mála hjá Örebro í Svíþjóð. Hún lék 32 leiki fyrir yngri landsliðin og skoraði í þeim fimm mörk.
Pistillinn er birtur í heild sinni hér að neðan með leyfi Sólveigar.
Pistill Sólveigar
Ég hef elskað íþróttir frá því ég man eftir mér og þær verið stór partur af lífi mínu frá barnsaldri. Í janúar 2023 meiddist ég illa á mjöðm og síðan hef ég ekki getað hreyft mig almennilega í rúmlega 3 ár.
Ég meiddist úti í atvinnumennsku í Svíþjóð og kom heim til Íslands um sumarið í molum andlega og líkamlega. Ég leitaði til margra sérfræðinga en ekkert fannst að í mjöðminni. Ég samdi við Breiðablik stuttu eftir heimkomu og er þakklát fyrir stuðninginn sem ég fékk þar.
Ekkert breyttist og “ekkert var að” samkvæmt myndatökum. Ég krafðist þess að fara í aðgerð sem reyndist mikil barátta og fór hún fram vorið 2024 og við tók nokkurra mánaða bataferli. Barátta í rúmlega ár af óvissu virtist loksins að bera árangur og ég stefndi á að spila síðustu leikina í deildinni með Breiðabliki.
Bataferlið gekk vel en nokkrum mánuðum síðar var ég aftur orðin verkjuð daglega og komin á núllpunkt. Samningurinn við Breiðablik rann út og ég þurfti að kveðja fótboltann í bili. Í fyrsta skipti frá því ég man eftir mér var ég ekki í neinu liði né íþrótt og fann fyrir miklum tómleika og tilgangsleysi. Ég þráði ekkert heitar en að geta farið á æfingu. Ég táraðist við að sjá aðra spila og að tala um fótbolta kom mér í uppnám.
Ég á enn erfitt með að sætta mig við að geta ekki spilað aftur íþróttina sem ég lifði að miklu leyti fyrir. Tíminn eftir meiðslin hefur litast af þunglyndi, vonleysi og hjálparleysi. Ég er því ég afar þakklát nánasta fólki og góðri sálfræðiþjónustu sem hafa stutt mig í gegnum þetta.
Ég skrifa þennan pistil til að loka mínum fótboltakafla. Ég gaf mig alltaf alla í fótboltann á meðan ég gat. Ég hefði aldrei trúað því að ferill minn myndi enda aðeins 22 ára gömul. Innra með mér er enn lítil fótboltastelpa sem elskar fótbolta og á stóra drauma því er sárt að kveðja gegn eigin vilja.
Í ágúst 2025 fór ég í aðra aðgerð á mjöðminni. Bataferlið snýst ekki lengur um að komast aftur á völlinn heldur að vera verkjalaus og geta stundað almenna hreyfingu sem ég tók sem sjálfsögðu að geta gert áður fyrr.
Fótboltinn gaf mér vini, tækifæri og ógleymanlegar upplifanir. Ég lít tilbaka með þakklæti, söknuði og mikilli sorg að hafa ekki getað haldið áfram.
Athugasemdir
